Του Steve Forbes
Η προσπάθεια του Πούτιν να υποτάξει την Ουκρανία αντιμετωπίζει σοβαρά εμπόδιο. Η στρατηγική του Ρώσου προέδρου να εξαντλήσει το θύμα του —με τον πολύ μικρότερο πληθυσμό του σε σύγκριση με τη Ρωσίας— μέσω ενός πολέμου φθοράς, δεν αποδίδει τα αναμενόμενα. Η Ρωσία χάνει κάθε μήνα περισσότερους στρατιώτες από όσους νέους στρατολογεί. Για πρώτη φορά εδώ και περίπου δύο χρόνια, η Ουκρανία κερδίζει περισσότερα εδάφη από όσα χάνει. Η Ουκρανία ενισχύει την τεχνολογία των drones της και επεκτείνει τις δυνατότητές της στον πυραυλικό τομέα. Επίσης, χτυπά στόχους βαθύτερα μέσα στη Ρωσία, πλήττοντας τις γραμμές ανεφοδιασμού και καταστρέφοντας την πετρελαϊκή υποδομή της Μόσχας. Ο Πούτιν αντεπιτίθεται κλιμακώνοντας τις επιθέσεις σε πολιτικούς στόχους, ειδικά στο Κίεβο.
Το πιο ανησυχητικό είναι πως η Ρωσία ίσως επεκτείνει τις στρατιωτικές της επιχειρήσεις πέρα από την Ουκρανία. Έχει εκτοξεύσει επανειλημμένα απειλές εναντίον των βαλτικών κρατών της Λιθουανίας, της Λετονίας και της Εσθονίας. Τόσο σε ρητορικό επίπεδο όσο και μέσω κυβερνοεπιθέσεων, ενώ πρόσφατα ρωσικό drone εισήλθε στην επικράτεια της Λιθουανίας. Το Κρεμλίνο προχωρά σε ψευδείς κατηγορίες που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στο μέλλον ως πρόσχημα για νέες στρατιωτικές επιθέσεις.
Ο Πούτιν ίσως βγάλει από το συρτάρι ένα τέχνασμα που είχε χρησιμοποιήσει ο Χίτλερ εναντίον της Τσεχοσλοβακίας το 1938, υποστηρίζοντας ότι οι πολίτες γερμανικής καταγωγής υπέφεραν στη χώρα. Ο Πούτιν θα ισχυριστεί ότι οι ρωσικές μειονότητες υφίστανται διώξεις και ότι, ως εκ τούτου, πρέπει να στείλει στρατεύματα για να τις σώσει. Οι πολίτες με ρωσική καταγωγή αποτελούν περίπου το 25% του πληθυσμού της Λετονίας και περίπου το 20% της Εσθονίας.
Ο Πούτιν θέλει να διασπάσει την ΕΕ και το ΝΑΤΟ και να καταστήσει τη Μόσχα την κυρίαρχη δύναμη στην Ευρώπη. Το σχέδιο του Πούτιν υποστηρίζεται από το γεγονός πως ακραίες πολιτικές δυνάμεις -που στέκονται απέναντι στις ΗΠΑ και στην ανεξαρτησία της Ουκρανίας- κερδίζουν έδαφος, ειδικά στη Γαλλία και στη Γερμανία. Θα διακινδύνευε ο Ντόναλντ Τραμπ έναν πόλεμο με τη Ρωσία αν ο Πούτιν πράγματι κινητοποιούταν εναντίον μιας χώρας της Βαλτικής, ακόμα κι αν αυτή είναι μέλος του ΝΑΤΟ; Ή ακόμα και αν ο Πούτιν καταλάμβανε ένα ή δύο νησιά στη Βαλτική Θάλασσα που ανήκουν στη Σουηδία, στη Φινλανδία ή στη Δανία;
Ο Πούτιν εκτιμά ότι ο Τραμπ θα δειλιάσει. Εξάλλου, οι ΗΠΑ έχουν στείλει το μήνυμά τους αποσύροντας δυνάμεις και στρατιωτικό εξοπλισμό από την Ευρώπη σε μια εποχή που η Γηραιά Ήπειρος αντιμετωπίζει την πρώτη πραγματική πιθανότητα επίθεσης εδώ και δεκαετίες. Οι περικοπές υπερβαίνουν κατά πολύ μια φιλική "ώθηση" για αύξηση των αμυντικών δαπανών από τα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ. Οι ΗΠΑ έχουν δηλώσει στη Βορειο-Ατλαντική Συμμαχία ότι σκοπεύουν να μειώσουν έως και κατά 50% την ποσότητα του στρατιωτικού εξοπλισμού που θα παρείχαν στο παρελθόν σε περίπτωση επίθεσης ή απειλής επίθεσης: μια πρόσκληση για τυχόν μελλοντικά προβλήματα.
Το 1950, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Ντιν Άτσεσον, σε ομιλία του, εξαιρούσε τη Νότια Κορέα από τις περιοχές που η Ουάσιγκτον θεωρούσε ζωτικής σημασίας για την ασφάλειά της. Βλέποντας την ευκαιρία, η Μόσχα έδωσε το πράσινο φως στη Βόρεια Κορέα να επιτεθεί στη Νότια. Ο πόλεμος που ξέσπασε για την υπεράσπιση της Νότιας Κορέας στοίχισε τη ζωή σε 38.000 Αμερικανούς και σε πάνω από 2 εκατ. Κορεάτες.
Δυστυχώς, η επιθυμία της Ουάσινγκτον να συνάψει συμφωνία με μια ριζοσπαστική, τρομοκρατική ιρανική κυβέρνηση που δεν έχει τηρήσει ποτέ μια δέσμευση που δεν την ευνοεί δεν θα λειτουργήσει αποτρεπτικά για τους αντιπάλους της.
Οι ΗΠΑ πρέπει να ενισχύσουν τη στήριξή τους προς την Ουκρανία και να εδραιώσουν τη συμμαχία τους με τους Ευρωπαίους. Τίποτα από αυτά δεν αποκλείει τη λήψη των κατάλληλων μέτρων για την αποτροπή της Κίνας. Το μόνο πραγματικό εμπόδιο είναι η βούλησή της Ουάσινγκτον να κάνει αυτό που είναι απαραίτητο για την ασφάλεια των ΗΠΑ και του Ελεύθερου Κόσμου.
